Profiel van PabloDonde sueñan las palabra...Foto'sWeblogLijsten Extra Help

Weblog


    10 november

    Desmayo

     
    Aquí esta mi relato. Continúa la serie que tendréis que descubrir maravillados antes de probar mi pedacito del pastel.
     
     
    2. Amazonas en centella: Despiértame mañana
     
    3. Machadiano: Caricias
     
     
     
     
    7. Maribel: Algo en común
     
     
    9. Aitor Arjol: Pajarillos de París 
     
    10. ☼ RöB ☼: Desesperado
     
     

    12. Desmayo

     

    Pedro jamás reconocería una derrota. Si era necesario huiría de ellas por cualquier medio, pero no permitiría que el miedo le alcanzase como hizo con su padre. Cuando le asaltaron arrastro su dolor hasta alcanzar su casa, sin emitir un sonido, sin pedir ayuda a nadie, ocupándose el mismo de sus heridas, sonriendo al día siguiente y planificando su marcha a París. Ahora la oscuridad le había vuelto a alcanzar. Sentía una debilidad aprisionando su cuerpo como un rosal trepador.

     - ¡Se ha desmayado! – dijo Sofie. Escuchaba voces tensas, con el mundo desvanecido en la distancia.

     – ¿Está bien? – preguntó Diana, pero la mano que le sostenía era la de Sofie. Tenía una bondad natural, una sincera preocupación por los demás que se sentía con sólo estar cerca de ella.

     – Pedro. ¿Puedes oírme? – Era una voz tan dulce, tan joven.

     – ¿Hay algún medico? – Diana. Su amor. Estaba embarazada y había pensado abandonarle. Tenía que existir una salida. Era abogado.

     – ¡Está pálido! – No. La perdería si seguía por ese camino. Ya la estaba perdiendo. Cuántas llamadas cortadas con la escusa de una reunión. Las leyes no deberían enjaular al amor. Las personas... Había visto tantas miradas rotas y sólo ahora las sentía.

     – ¡Pedro! ¡Reacciona! – Diana le estaba dando un tortazo. Era gracioso y sin embargo le dolía.

     – Está llorando. – Traicionado. Por sus propias palabras que se negaban a salir. No lo permitiría.

     – Ya. ¡Pedro despierta! ¡Pedro!

     – Te… Te quiero Diana – dijo con palabras que le sonaron extrañas.

     – Estás sangrando. Tenemos que ir a un medico – dijo Sofie y estaba tan preocupada que Pedro sonrió.  

     

     

    13. Elena: Desayuno de los subterráneos 

     

     
    15. Amazona en centella: Hoy ya es mañana
     
    16. P&P: Fracasos
     
    17. Azo..: Tras la barra
     
     

    (10) reacties

    Een ogenblik geduld...
    De reactie die je hebt ingevoerd is te lang. Maak hem iets korter.
    Je hebt niets ingevoerd. Probeer het opnieuw.
    We kunnen je reactie nu niet toevoegen. Probeer het later opnieuw.
    Je hebt toestemming van je ouders nodig om een reactie toe te voegen Toestemming vragen
    Je kunt geen reacties geven omdat je ouders dit hebben uitgeschakeld.
    We kunnen je reactie nu niet verwijderen. Probeer het later opnieuw.
    Je hebt het maximale aantal reacties overschreden dat je elke dag kunt versturen. Probeer het over 24 uur nog eens.
    De mogelijkheid om reacties te geven is uitgeschakeld voor je account omdat onze systemen aangeven dat je spam naar andere gebruikers verzendt. Als je van mening bent dat je account ten onrechte is uitgeschakeld, kun je contact opnemen met de klantondersteuning van Windows Live.
    Voer de beveiligingscontrole hieronder uit om een reactie achter te laten.
    De tekens die je typt moeten overeenkomen met die in de afbeelding of het audiofragment.

    Meld je aan bij Windows Live ID om een reactie toe te voegen (als je Hotmail, Messenger of Xbox LIVE gebruikt, heb je al een Windows Live ID). Aanmelden


    Heb je geen Windows Live ID? Maak er nu een aan

    Hola; pues doy por finalizado el juego. Desde luego, cada relato es una reinvención de todo, del mundo y de los personajes, y los proyectan aun más, tanto como pueda la literatura. Tú lo has hecho a través de unos diálogos muy vitales y muy frescos, ya te lo dije.
     
    Ya nos vemos por aquí. Saludos. Pablo.
    17 Nov.
    Azofaifazegt:
    Hola Pablo, soy Azo, y me he apuntado al juego , porque creo q es una idea genial, por muchos motivos.
    Tú le estas dando una dimension más humana a Pedro, Eso me gusta. Es ver las cosas de otro punto de vista.
    Espero guste mi aportacion
    UN beso
    13 Nov.
    Valeriazegt:
    Hola, soy tu compañera de juego!!
    Si bien mi versión de los hechos es otra, te cuento que Pedro también se desmaya!!!! jajaja...
    Pobre Pedro, no gana para sustos.
    Un beso y te felicito por tu relato. Valeria
    12 Nov.
    Afbeelding van Anoniem
    Amazona en la centella zegt:
    Otro gran relato! En pocas palabras has expresado mucho y la trama se va complicando, quizás como la vida misma... te mando un saludo y toda mi admiración por tu aportación a este juego.
     
    11 Nov.
    Gabrielazegt:
    Hola Pablo... La historia se va dilucidando... Pedro ya está en las puertas de una definición, al menos, es lo que todos esperamos... ¡Decídete, hombre! ¡Je, je! O... ¡Decídete Diana!
    Es curioso, porque a pesar de que quienes participamos de esta historia somos dueños de los deslices de cada personaje, siento que esperamos por ellos, como si fuesen seres reales.
    Tu relato, creo que es la puerta a una conclusión.
    Muy buen escrito, encantada no solo de participar en base de una idea común, de seguirla paso a paso, sino de ir conociendo personas nuevas con ganas de compartir.
    Un beso al vuelo: Gaby*
    10 Nov.
    Marazegt:
    Hola Pablo, coincido con el Pablo que le dio vida a este juego, jeje, el diálogo le da vida a los personajes, y vos pudiste plasmarlo de una manera impecable. Confieso que le tengo una especie de fobia a ellos, a los dialogos digo, quiero usarlos pero a su vez no sé cómo, siempre creo que me quedan exagerados, inconexos...tengo que practircarlos.
    En cuanto a la historia!!! qué decir!!! está tomando rubos increibles, y lo bueno es que ninguno de nosotros sabe cómo seguirán...
     
    Un abrazo, de otra compañera de relato! ya incluyo el tuyo en mi espacio!
    10 Nov.
    Rosa F-Czegt:
    Daria lo que fuera por saber en que pensaba Pedro mientras lloraba... acaso por lo que sentia hacia Sofie?? menuda contradiccion de sentimientos! La leyes no deberian enjaular el amor... me ha gustado mucho esa frase.... y la sonrisa que esboza Pedro, pues ahi dejas una puerta abierta... quien la cerrara?
     
    No veo tan claro que Pedro vaya a luchar por Diana... no señor jeje
    Me he quedado con ganas de mas!
     
    10 Nov.
    O luchará por estar con Sofie? Interesante dilema jajajajaja
    10 Nov.
    Holaaaa!!! :D

    Me alegro de que hayas continuado el relato donde yo lo dejé. Así sabemos lo que ocurre después (Te aseguro que yo les hubiera hecho sufrir un poquito más y embrollado todo lo posible la situación jajajajaja). Me ha gustado saber que Pedro iba a luchar por estar con Diana.

    Un abrazo y Gracias! ;P
    10 Nov.
    Hola; una vez más, una nueva técnica narrativa al juego. Una cosa que me ha gustado y que vi en otros textos que has puesto, son los diálogos. Es lo que le da vida a un personaje, y es algo que a mí me cuesta crear a la hora de escribir un relato, un cuento, un texto con aspecto narrativo. En pocas palabras, gracias por tu incorpación al juego. Lo más seguro es que ya lo dé por terminado mañana o pasado para ver cómo quedó este gran mosaico, no me canso de repetirlo, que ha hecho precedente gracias a ustedes.
     
    Si tal, ya organizaríamos otra en otra ocasión que lo requiera.
     
    Saludos. Pablo.
    10 Nov.

    Links naar je weblog

    De URL voor de link naar dit weblogitem is:
    http://p4810mcias.spaces.live.com/blog/cns!E93FB26D061E4069!457.trak
    Weblogs die naar dit item verwijzen
    • Geen
    *